Cultura

Para todos aqueles :

Que vivades aqui :

Ou aqui :

Que comedes isto:

Ou isto :                                                                                                                                                    

 
Traballades de este xeito :

Ou deste outro :

Que apreciades esta arte :

Ou quizas esta :

Que esocitades esto :

ou isto:

Que che gusta leer a :                                                                                                                                  

Ou mellor:                                                                                                                                               

E que che gusta ver :

Ou isto :

Pois ben , Que seipades que TODOS SODES PARTE DA CULTURA GALEGA 

Humor como parte da cultura

Esta entrada vai ser de estilo persoal xa quevou a falar sobre certas cousas que me chaman a atención relacionado coa cultura e o humor , dende que eu teño razón e recordo de ese aparato que se chama televisión sempre me quede impresionado coa labor que facian os humorístas que habitualmente saían na TVG e que presenciaba todos os fins de semana no sofa xunto aos meus bisavos.

Recordo que todos esperabamos os programas de humor , naquel momento o programa de exito era " Pratos Combinados " que non recorda a Miro Pereira que sempre nos sacaba unhas risas , uns anos depois e con inmortal programa de Gayoso como é Lúar apareceron unha familia peculiar como eran " Os tonechos " con a su tipica frase " Papa macho " cantos recordos ligados a unhas risas .

Na actualidad podemos presenciar en el club de la comedia a otro Gallego como é David Amor o cal é un dos personaxes de dito programa que mais graza fai .

En definitiva na miña opinión considero que na materia do humor os artistas galegos son punteiros a nivel nacional , asi como que o humor é unha parte da cultura onde se atopan grandes persoeiros con unhas grandes cualidades .

Xa o dicia Manolo

Pois aqui me atopo no meu ultimo dia de vacacións de Semana Santa é como ven sendo habitual a o largo da miña vida deixando todas as tareas de clase sen facer , por iso decidín poñerme agora a ultima hora con elas.

Pois ben , atopei unha noticia na Voz de Galicia na sección de ocio y cultura que me foi moi coñecida de falar de ela na clase e non era outra que o film de Lois Patiño chamado " Costa da Morte " .

Para aqueles que non o coñezan Lois Patiño é un dos novos xenios da  cinematográfia en Galicia que apesar da sua corta idade xa ten unha gran cantidade de traballos os cales teñen unha grande repercusion a nivel internacional .

Este traballo en especial " Costa da Morte " que tivemos o gusto de ver na clase é un tipo de cine novo e raro de ver para as novas xeracións como é a nosa por iso e de decir que persoalmente non me gustou o film pero tampouco son quen de valorar a obra de este artista por que non son un entendido da materia , se non que neste mundo cinematográfico son un ignorante , ainda asi non son de eses que din que o film e malo simplemete por que non me gusta o que vexo senon que seguro que o verdadeiro sentido da obra atopase por detras so que eu por exemplo non son capaz de aprecialo .

Polo que digo eu que se este film recibe tantos premios da xente entendida na materia e por algo e por iso a noticia que vos menciono e de hoxe onde o film de este rapaz recibiu o premio de mellor lorgometraxe iberoamericano  no Festival Internacional de Uruguay .

Preme aqui para ver a noticia

Miña familia

Despois de moito traballo e sufrimento , asi como moito sudor e lágrimas e apesar das escasas fontes das que conto , che subo un pequeno traballo para rematar as entradas obrigatorias para este tremestre.

Seis meses na presidencia

O personaxe do que vos vou falar e do meu avo Jose Luis Lourido Bouza , pai da miña. Foi natural de Perlio no concello de Fene durante toda a sua vida , dende moi novo abandonou os estudos e entrou na escola de aprendices de Astano na sección de electricidade , da cál se especializou.

Da sua vida recordo unha historia que sempre me contaba e que estaba relacionada co deporte.
Pois ben , me contaba que no ano 1972 era socio do equipo da Cultural Maniños na disciplina de fútbol , dixome que ese mesmo ano na temporada que estaba a disputar o equipo , estes comenzaran moi mal e con iso os problemas internos comezaron a florecer , por este motivo se decidiu tomar a decisión  de reemplazar a toda a directiva por unha nova da que o meu avo foi o presidente.

O primeiro problema que se encontraron foi que moitos xogadores decidiron deixar o clube no medio da tempada polo repentino cambio de directiva , polo que meu avo fichou a rapaces que traballaban en Astano con unhas condicions enormes , como dicia el alguns deles nos dias de hoxe vivirian de este deporte pero que en aqueles tempos tan so  moi poucos podian permitirse ese luxo e deixar de traballar para dedicarse exclusivamente a iso.

Pois ben este cambio lles viu moi ben quedando campeons de Liga e tendo o privilexo de xogar a copa de Galicia de afecionados con os restos de campeons das diferentes zoas , quedando tamen campeons nesta competición.

Tras seis meses de gloria decidiu abandoar a presidencia do Cultural Maniños xa que non lle permitia compaxinar o seu traballo co cargo de presidete ,  ainda asi sempre que recordaba esta historia sentiase orgulloso por como lles fora as cousas asi como que era unha das maiores experiencias da sua vida.

Un fenés en Holanda

De esta vez os vou contar unha historia que esta relacionada con o meu avo , o pai da miña nai , o seu nome é Jose Luis Lourido Bouza un home que deixou de estudiar moi novo para ingresar na escola de aprendices de Astano na sección de electricidade.

Pois ben unha vez que comenzou xa a traballar como fixo en Astano e cando xa tiña 5 anos na empresa no seu posto como electricista , foi escollido xunto con un grupo de compañeiros seus para ir durante uns meses a traballar a Holanda .

Contoume que o percorrido o realizaron en barco foi moi longo e que ainda lle pareceu mas posto que el non era moi amigo da mar , por enriba lles tocou un tempo nefasto durante todo o viaxe polo que o percorrido foi bastante movidito. Nesta viaxe cara Holanda recorda que un compañeiro seu caeu do barco e que o sacaron rapido do mar pero que ainda asi estivo apiques de morer de hipotermia.

Da sua estancia ali ten moi poucos recordos xa que maioritariamente dedicabanse a ir da residencia ao traballo e viceversa.

Ainda asi sempre me dixo que foi en Holanda onde verdadeiramente probou unha cervexa e que non tiña nada que ver con as que se comercializaban aqui , foi unha cousa que lle impactou . Tamen recordaba de ir a Amsterdam a presenciar un encontro do Ajax , que é o equipo local , no que puido presenciar a un xoven xogador chamado Johan Cruyff que ninguen se imaxinaria daquela que chegaría a ser o que realmente foi.

Do Ebro a carpinteria .

Ainda que a tematica das entradas das nosas familias é complexo para min pola limitacions de fontes con as que conto pero terei que facer un esforzo e vos contarei os recordos ou cousas que eles mismos me contaron a min.

Da primeira persoa que os vou falar é Nicolas Bouza Cachón un dos meus bisavos por parte materna. Nicolas naceu en Laraxe parroquia do concello de Cabañas no ano 1922 .

Laraxe foi a sua casa  ata sua madurez momento no que decidiu alistarse no exercito ,  xa que el non estaba obrigado a cumplir obligatoriamente con el debido a que era fillo de viuda.

Mentres cumpria no exercito , estivo apiques de participar na batalla do Ebro , pero a guerra concluiu uns dias antes de que o seu escuadrón no que militaba chegara a dito lugar.

Tras isto regreso a casa e casouse con Maria Pena a miña bisavoa cona cal montou unha pequena tenda de ultramarinos en Maniños. Como eles veian que os cartos lles eran moi xusto Nicolas decide viaxar a Francia durante dous anos para traballar como carpinteiro . Tras este periodo no extranxeiro , regresou e mentres miña avoa seguia facendose cargo da tenda de ultramarinos o meu bisavo seguiu dedicandose ao oficio de carpinteiro.

Meu bisavo se marchou fai pouco menos de un ano e foi unha das persoas mais importantes da miña vida e tivo moito que ver na miña educación case diariamente xunto de min , grazas a el aprendin a manexar ferramentas dende moi pequeno sendo a dia de hoxe un terreo no que me desenvolvo moi ben ainda que o mellor foron todas as experiencias e momentos que puiden compartir con eel , realmente considero que puiden disfrutar del.